Een ode aan “onze” Sigrid Torres – een vrouw achter Justitie

Sommige mensen werken voor Justitie. Anderen zijn Justitie. Sigrid Torres behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Ze heeft misschien nooit een toespraak gehouden bij de installatie of het afscheid van rechters. Ze heeft geen boeken of artikelen geschreven over de rechtspraak. Maar haar bijdrage aan het gerecht, aan de rechtsstaat en aan de vele juristen die haar pad hebben gekruist, is onschatbaar.

Een patroon zonder titel

Ik leerde Sigrid kennen als advocaat-stagiair. In die tijd was ze nog deurwaarder. Een klein vrouwtje, zoals ze zelf zou zeggen, maar één met een enorme aanwezigheid. Ze legde beslagen, betekende stukken, riep mensen op. En als het moest, zette ze een schip aan de ketting – zonder aarzeling, zonder schreeuwen, gewoon met een rustige maar onmiskenbare autoriteit.  Maar Sigrid was niet alleen een deurwaarder. Voor mij en vele anderen was ze bijna een patroon. Ik kon bij haar terecht met stukken voordat ik ze indiende. Even snel laten lezen, en binnen no-time had ze suggesties of correcties. “Nee, je kan beter teruggaan en dit en dit wijzigen, want dit gaat hem echt niet worden,” zei ze dan, terwijl ze al door het volgende document bladerde. En inderdaad, na die wijzigingen had ik een beter stuk in handen dan ik oorspronkelijk had ingediend.

De stille kracht van het gerecht

Sigrid was niet alleen een steun voor advocaten, maar ook voor (nieuwe) rechters. Ze kende niet alleen de juridische ins en outs, maar ook die van de samenleving. Een vraag, een probleem, een situatie waarvoor niemand een oplossing wist? Uiteindelijk kwam je altijd bij Sigrid uit. En zij wist raad.

Toen ze met pensioen moest, leek het even alsof het gerecht een stukje van zijn ziel zou verliezen. Maar Sigrid bleef. Ze bleef helpen bij de griffie, bleef ondersteunen, en nam tolkwerkzaamheden op zich. Nog steeds aanwezig, in elke hoek van het gebouw, in verschillende rollen, maar altijd met dezelfde toewijding.

Een verdiende hulde

Afgelopen vrijdag, op Valentijnsdag, kon ik het niet laten. Ik moest, ondanks alles, even uit mijn ziekenbed om haar een klein aandenken te brengen. Toen ik bij de deur aankwam, zei ze met een glimlach: “Ik hoop dat die bloemen voor mij zijn, maar zal wel niet.” Natuurlijk waren ze voor haar. En toen ik wegliep, met een grote hug nog vers in mijn gedachten, besefte ik het weer: Sigrid Torres is een bijzondere vrouw. Een steunpilaar van het gerecht. Niet de vrouw die in marmer is vereeuwigd met een zwaard en een weegschaal, maar de levende belichaming van Vrouwe Justitia zelf. Niet geblinddoekt, maar met een scherpe blik voor rechtvaardigheid. Niet onaantastbaar, maar juist altijd dichtbij voor wie haar nodig had. 

Vandaag leg ik deze woorden vast, in de hoop dat haar naam niet alleen in onze herinneringen voortleeft, maar ook in de geschiedenis van het gerecht. Want waar Vrouwe Justitia waakt, zal de geest van Sigrid Torres altijd aanwezig zijn.